W sprężynach kluczowe są: wysoka granica sprężystości, duża wytrzymałość na rozciąganie oraz odporność na zmęczenie, bo element pracuje w cyklicznych odkształceniach. Z tego powodu stosuje się stale sprężynowe, zwykle o podwyższonej zawartości węgla oraz dobranych dodatkach stopowych.
Odpowiedź "60G" jest właściwa, ponieważ jest to gatunek typowo klasyfikowany jako stal sprężynowa. W praktyce dobiera się go do sprężyn średnio obciążonych (np. w mechanizmach zaworowych, sprzęgłach czy układach podwieszeń), gdzie wymagana jest dobra sprężystość i trwałość w pracy cyklicznej.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do przeznaczenia "na sprężyny", mimo że są stalami użytkowymi:
- "40" – to stal konstrukcyjna; typowo nie zapewnia wymaganych własności sprężystych i zmęczeniowych dla sprężyn (łatwiej ulega odkształceniu trwałemu przy obciążeniach cyklicznych).
- "15H" – stal do nawęglania; jej idea zastosowania polega na uzyskaniu twardej warstwy wierzchniej po nawęglaniu i hartowaniu przy zachowaniu ciągliwego rdzenia. To kierunek odpowiedni np. dla kół zębatych czy wałków, a nie dla elementów sprężystych pracujących na ugięcie.
- "SW9" – stal narzędziowa do pracy na zimno; dobiera się ją na narzędzia (np. stemple, wykrojniki), gdzie liczy się odporność na zużycie i twardość, a nie sprężystość użytkowa sprężyn.
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich pytaniach warto analizować nie tylko liczbę w oznaczeniu, ale też grupę materiałową i typowe zastosowanie. Sprężyny wymagają materiału zaprojektowanego pod pracę zmęczeniową, a nie "dowolnej" stali o wyższej twardości.
