W takich zadaniach pospółka jest liczona jako objętość warstwy podbudowy. Konstrukcja jest traktowana jak graniastosłup o stałym przekroju na całej długości ścieżki, więc stosuje się zależność:
V = P · L, gdzie P to pole przekroju poprzecznego warstwy podbudowy (z rysunku), a L to długość ścieżki (tu 10 m).
Krok 1: odczyt z rysunku. Z przekroju poprzecznego należy wziąć wyłącznie wymiary odpowiadające warstwie podbudowy (jej szerokość i grubość lub parametry trapezu, jeśli przekrój nie jest prostokątny). Trzeba uważać, aby nie wziąć wymiarów całej konstrukcji nawierzchni (np. z podsypką lub obrzeżem), jeśli rysunek pokazuje kilka warstw.
Krok 2: pole przekroju P. Gdy przekrój podbudowy jest prostokątem, liczy się P = b · h. Gdy jest trapezem, liczy się P = (a + b)/2 · h. Niezależnie od figury, celem jest uzyskanie pola w m².
Krok 3: jednostki. Najczęstsza pułapka to pozostawienie centymetrów. Wymiary z rysunku należy zamienić na metry (np. cm → m), a dopiero potem liczyć pole i objętość. Błędne przeliczenie powoduje wyniki wielokrotnie zaniżone albo zawyżone.
Krok 4: objętość V. Pole przekroju (m²) mnoży się przez długość 10 m, otrzymując wynik w m³. Odpowiedź "3,000 m³ pospółki" jest poprawna, bo odpowiada objętości wynikającej z pola przekroju warstwy podbudowy z rysunku przemnożonego przez 10 m.
Pozostałe propozycje są błędne typowo z jednego z powodów:
- zastosowanie złego pola przekroju (np. użycie tylko części wymiarów),
- pominięcie przeliczenia cm na m,
- pomylenie pola (m²) z objętością (m³) lub użycie złej długości odcinka.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu sprawdź "zdrowy rozsądek" wyniku — dla 10 m ścieżki objętość podbudowy rzędu pojedynczych metrów sześciennych bywa bardziej realistyczna niż setne części m³, o ile przekrój nie jest bardzo mały.
