W jonoforezie wykorzystuje się działanie prądu stałego do wprowadzania jonów substancji aktywnych w głąb tkanek. Kluczowe w tym pytaniu jest rozpoznanie, co oznacza metoda labilna.
Metoda labilna polega na prowadzeniu elektrody po skórze ruchem ciągłym (nie pozostaje ona w jednym, stałym miejscu). W praktyce wymaga to końcówki, którą da się wygodnie i równomiernie przesuwać po obszarze zabiegowym. Z tego powodu poprawne jest wskazanie: "z elektrodą wałeczkową", ponieważ wałeczek jest zaprojektowany do pracy w ruchu i ułatwia zachowanie kontaktu ze skórą na większej powierzchni.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innego rodzaju oddziaływań aparaturowych lub innych końcówek:
- "z głowicą diamentową" – głowica diamentowa jest typowa dla mikrodermabrazji (złuszczanie mechaniczne) i nie jest właściwą elektrodą do jonoforezy.
- "z elektrodą Bergoniego" – nazwa ta kojarzona jest z innymi zastosowaniami elektroterapii niż klasyczna jonoforeza metodą labilną; wybór jej do tej techniki byłby błędnym dopasowaniem osprzętu do celu zabiegu.
- "z pelotą szklaną" – szklane peloty są charakterystyczne dla zabiegów wykorzystujących prądy o innym charakterze (np. darsonwalizacja) i nie stanowią standardowej elektrody do jonoforezy metodą labilną.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o metodę labilną szukaj odpowiedzi sugerującej pracę w ruchu (wałeczek, grzybek prowadzony po skórze), a w metodzie stabilnej – rozwiązania pozwalającego na utrzymanie elektrody w stałym położeniu (np. płytkowe/okładane), zależnie od opisu zadania.
