Zdjęcia w promieniowaniu podczerwonym (IR) powstają wtedy, gdy układ rejestrujący rzeczywiście rejestruje promieniowanie podczerwone, a nie tylko światło widzialne. W praktyce wymaga to dwóch zgodnych elementów: (1) filtra IR, który ogranicza dopływ światła widzialnego i przepuszcza wybrany zakres podczerwieni, oraz (2) materiału światłoczułego (tu: filmu) o czułości przesuniętej w stronę dłuższych fal, czyli "czułego na promieniowanie długofalowe".
Odpowiedź "IR i film czuły na promieniowanie długofalowe" jest spójna: filtr selekcjonuje pasmo, a film potrafi na nie zareagować. W plenerze często dochodzą dłuższe czasy ekspozycji, dlatego w treści pojawia się również statyw jako element praktycznie uzasadniony.
Pozostałe propozycje są błędne, bo łączą niewłaściwe pasmo lub niewłaściwą czułość:
- "jasnoczerwony i film ortochromatyczny" – filtr czerwony działa w zakresie widzialnym (tłumi krótsze fale), natomiast film ortochromatyczny ma ograniczoną czułość na czerwień, więc zestaw nie służy do rejestracji IR.
- "IR i film ortochromatyczny" – sam filtr IR nie wystarczy, jeśli materiał nie jest czuły na odpowiednio długie fale; ortochromatyczność wskazuje na ograniczenia w czerwieni, co czyni parę niespójną.
- "UV i film czuły na promieniowanie długofalowe" – filtr UV dotyczy nadfioletu, czyli przeciwnego krańca widma niż IR; nawet czuły film nie rozwiązuje problemu, bo filtr selekcjonuje niewłaściwy zakres.
Na egzaminie zwracaj uwagę na zgodność pasma: filtr ma przepuszczać to, co chcesz rejestrować, a nośnik (film/sensor) musi mieć na to realną czułość. Jeśli jedno z nich nie pasuje, zestaw jest nieprawidłowy.
