Wniosek należy wyciągnąć wyłącznie z podanych równań, analizując, co dzieje się z formami jodu.
Etap 1: W reakcji Cl2 + 2 I− → I2 + 2 Cl− jod występuje początkowo jako jon jodkowy I−, a produktem jest cząsteczkowy jod I2. To oznacza wzrost stopnia utlenienia jodu z −1 (w I−) do 0 (w I2), czyli utlenienie. Jednocześnie chlor przechodzi z 0 (w Cl2) do −1 (w Cl−), czyli ulega redukcji. Zatem "woda chlorowa" w pierwszej kolejności utlenia jony jodkowe do wolnego jodu.
Etap 2: W reakcji I2 + 5 Cl2 + 6 H2O → 2 IO3− + 10 Cl− + 12 H+ substratem jest I2, a produktem anion jodanowy IO3−. W IO3− jod ma stopień utlenienia +5, więc następuje dalszy wzrost z 0 do +5, a więc ponownie utlenienie. Ten zapis uzasadnia sformułowanie o "reakcji następczej utlenienia jodu do jodanu".
Dlatego poprawna jest odpowiedź mówiąca o sekwencji: utlenienie I− → I2, a następnie utlenienie I2 → IO3−.
Pozostałe propozycje są błędne, bo zawierają co najmniej jeden z typowych błędów:
- Stwierdzenie o "redukcji jonów jodkowych do wolnego jodu" jest sprzeczne z definicją: redukcja to spadek stopnia utlenienia, a tu następuje wzrost (−1 → 0).
- Stwierdzenie o "redukcji jodu do jodanu" również jest sprzeczne z bilansem stopni utlenienia (0 → +5 oznacza utlenienie, nie redukcję).
Na egzaminie warto zawsze kontrolować kierunek zmian stopni utlenienia: to najszybszy sposób, by nie pomylić utleniania z redukcją, nawet gdy w reakcjach występują "mylące" produkty jak chlorki.