Wytaczanie to obróbka wykańczająca lub kształtująca powierzchnie wewnętrzne otworów. Kluczowa różnica między otworem przelotowym a nieprzelotowym polega na tym, że w otworze nieprzelotowym narzędzie musi zakończyć skrawanie na określonej głębokości i często dodatkowo zapewnić prawidłowe ukształtowanie dna (powierzchni czołowej wewnątrz otworu).
Dla otworów nieprzelotowych dobiera się taki nóż wytaczarski, aby:
- krawędź skrawająca mogła dojechać do dna otworu (odpowiednia geometria czołowa),
- trzonek/oprawka miały wystarczające odsunięcie, by nie uderzyć o czoło detalu,
- zapewniony był kąt przyłożenia (brak tarcia o ścianki),
- możliwe było bezpieczne wycofanie narzędzia bez uszkodzenia powierzchni.
Odpowiedź D wskazuje nóż przeznaczony do wytaczania otworów nieprzelotowych, czyli taki, który umożliwia obróbkę przy dnie otworu i spełnia wymagania prześwitu.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ typowo odpowiadają narzędziom o geometrii korzystnej głównie dla:
- otworów przelotowych – gdzie narzędzie może "przejść" przez otwór i nie musi formować dna,
- obróbki w kierunku, w którym przy otworze nieprzelotowym wystąpiłaby kolizja trzonka z czołem detalu,
- geometrii niepozwalającej na poprawne skrawanie w pobliżu dna (np. brak efektywnej krawędzi czołowej lub niewłaściwe odsunięcie).
Wskazówka egzaminacyjna: czytając zadanie, zawsze podkreśl warunek "nieprzelotowy". Następnie na rysunku szukaj cechy umożliwiającej pracę narzędzia przy dnie otworu: wyraźnej krawędzi czołowej i odsunięcia zapewniającego prześwit.
