W magazynie często trzeba zdecydować, które towary ulokować bliżej stref kompletacji, a które mogą znaleźć się dalej lub w mniej dostępnych miejscach. W praktyce wykorzystuje się do tego różne wskaźniki porządkujące asortyment. Jednym z nich jest COI (cube-per-order index), kojarzony z podejściem "slottingowym" – czyli takim, które ma prowadzić do lepszego rozmieszczenia towarów w magazynie i skrócenia dróg magazyniera.
Odpowiedź "bieżącego" jest właściwa, ponieważ w tym zastosowaniu odniesienie do zapasu bieżącego oznacza odniesienie do aktualnego stanu magazynowego. To właśnie aktualny stan determinuje, jaką objętość realnie zajmuje dany towar i jak wpływa na organizację stref składowania. Jeśli wskaźnik ma wspierać decyzje o przypisaniu do stref i kolejności obsługi, to bazowanie na tym, co jest "tu i teraz", jest logiczne i spójne z celem operacyjnym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście tego pytania?
- "średniego" – zapas średni bywa używany w analizach planistycznych (np. porównania okresów, sezonowość), ale w decyzjach o bieżącym rozmieszczeniu i strefach może zniekształcać obraz: średnia może nie oddawać aktualnej zajętości lokacji.
- "minimalnego" – zapas minimalny to głównie parametr bezpieczeństwa (kiedy trzeba uruchomić uzupełnienie). Jest to wartość graniczna i zwykle nie opisuje typowej, faktycznej zajętości przestrzeni.
- "maksymalnego" – zapas maksymalny to również wartość graniczna (limit/pojemność/założenie polityki zapasów). Może być przydatny do planowania pojemności, ale nie jest typowym punktem odniesienia dla decyzji operacyjnych opartych o aktualne rozmieszczenie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się sformułowanie o przypisywaniu do stref składowania i kolejności obsługi, zwykle chodzi o perspektywę operacyjną, a więc o dane aktualne (bieżące), a nie o wartości graniczne lub uśrednione.
