Przy zakładaniu kwietnika dąży się do uzyskania trwałego efektu dekoracyjnego oraz dobrego przyjęcia się roślin. Dlatego materiał roślinny powinien być zdrowy, zwarty i stabilny.
Określenie "wybujałych" odnosi się do roślin nadmiernie wyciągniętych (często z długimi międzywęźlami i wiotkimi pędami). Taki pokrój bywa skutkiem m.in. zbyt małej ilości światła, zbyt wysokiej temperatury lub nadmiernego nawożenia azotem. W praktyce rośliny wybujałe:
- gorzej znoszą przesadzanie i warunki polowe,
- łatwiej się przewracają i wylegają po deszczu lub wietrze,
- zwykle słabiej się krzewią i gorzej prezentują się w kompozycji,
- mogą wymagać podpór lub częstszej pielęgnacji, co zwiększa nakład pracy.
Pozostałe odpowiedzi opisują cechy, które w typowej praktyce są raczej pożądane przy doborze roślin do nasadzeń kwietnikowych:
- "Jędrnych" – sugeruje dobrą kondycję tkanek, właściwe nawodnienie i brak wiotkości.
- "Krępych" – rośliny zwarte, o krótszych pędach, często lepiej znoszą sadzenie i dłużej utrzymują formę.
- "Niskich" – niski pokrój nie jest wadą sam w sobie; bywa celowy w kompozycjach (np. na obwódki lub na stanowiska narażone na wiatr).
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór roślin do nasadzeń zwykle poprawne są cechy związane ze zwartością, zdrowotnością i stabilnością, a nie z "wyciąganiem się" i wiotkością.
