Rabata skalna w pełnym słońcu to zwykle miejsce o szybko nagrzewającym się i przesychającym podłożu, często z domieszką kamieni oraz dobrym drenażem. Dlatego dobiera się tam rośliny, które:
- dobrze rosną w pełnym słońcu,
- tolerują okresowe przesuszenie,
- mają niski pokrój i często tworzą poduszki lub dywany,
- dobrze wyglądają w kompozycjach skalnych (na skarpach, przy murkach).
Odpowiedź "gęsiówkę, ubiorek i żagwin." pasuje do takich warunków, ponieważ są to klasyczne rośliny skalniakowe: niskie, dekoracyjne, często wiosną obficie kwitnące, a przy tym dobrze znoszące słońce i lżejszą, przepuszczalną glebę.
Zestaw "dąbrówkę, języczkę i żagwin." jest problematyczny, bo choć żagwin bywa właściwy na skalniaki, to dąbrówka i języczka są powszechnie kojarzone z miejscami bardziej wilgotnymi i/lub półcienistymi. Umieszczenie ich w pełnym słońcu na rabacie skalnej zwiększa ryzyko słabego wzrostu, przypalania liści i konieczności intensywnego podlewania.
Zestaw "lobelię, bergenię i jeżówkę." zawiera rośliny, które mogą rosnąć na słońcu, ale nie są typowym, jednorodnym doborem na rabatę skalną. Różnią się pokrojem i wymaganiami (m.in. co do wilgotności i charakteru stanowiska), a część z nich częściej stosuje się na rabatach bylinowych niż w klasycznych kompozycjach skalnych.
Zestaw "języczkę, funkię i tojad." również nie jest trafny na słoneczny skalniak: funkie są zwykle dobierane do cienia lub półcienia, a języczka i tojad częściej wymagają stanowisk mniej skrajnych pod względem nasłonecznienia i przesuszenia. Taki wybór prowadzi w praktyce do większych nakładów na pielęgnację i gorszego efektu dekoracyjnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz "rabata skalna + stanowisko słoneczne", szukaj roślin niskich, zadarniających/poduszkowych i kojarzonych ze skalniakami. Jeśli w odpowiedzi pojawiają się gatunki typowo cienio- lub wilgociolubne, to zwykle jest to dystraktor.
