W programowaniu CNC ruch po łuku realizuje się najczęściej przez interpolację kołową (zwykle komendy typu G02/G03 – zgodnie z dokumentacją konkretnego sterowania). Aby sterowanie mogło poprowadzić narzędzie po fragmencie okręgu, musi znać geometrię łuku: punkt startu, punkt końca oraz informację, jak wyznaczyć okrąg, po którym ma przebiegać ruch.
Jedną z typowych metod opisu łuku jest podanie przesunięcia środka okręgu względem punktu startowego. W wielu sterowaniach służą do tego adresy I, J, K, gdzie każda litera odpowiada przesunięciu środka wzdłuż określonej osi. Na tokarce, gdzie zasadniczy ruch konturu odbywa się w układzie X–Z, naturalnie wykorzystywane są składowe odpowiadające tym osiom, czyli I (składowa dla osi X) oraz K (składowa dla osi Z). Z tego powodu odpowiedź "I, K" jest właściwa dla tak sformułowanego pytania.
Pozostałe pary są błędne, bo:
- "R, J" miesza dwa różne podejścia: R bywa promieniem łuku, natomiast J zwykle odnosi się do osi Y, która w typowym toczeniu nie jest osią konturową.
- "J, K" zawiera J, które w standardowym rozumieniu odpowiada składowej w osi Y, więc nie pasuje do podstawowego układu toczenia XZ.
- "R, K" łączy promień R z jedną składową środka; w klasycznym zapisie środka potrzebujesz spójnego kompletu składowych dla danej płaszczyzny, a nie promienia z jednym przesunięciem.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zasadę "IJK = składowe środka", a następnie dobierz litery do osi, w których realnie odbywa się ruch konturu na danej maszynie (toczenie: najczęściej X i Z).
