RAID-1 (mirroring) polega na tworzeniu lustrzanego odbicia danych: każdy blok zapisywany na woluminie jest zapisywany równocześnie na drugim nośniku. Celem jest zwiększenie odporności na awarię dysku (redundancja), a nie zwiększenie pojemności.
Z tego powodu minimalna konfiguracja RAID-1 wymaga dwóch dysków fizycznych. Dopiero istnienie dwóch niezależnych nośników pozwala, aby przy uszkodzeniu jednego dysku dane nadal były dostępne z drugiego.
Odpowiedź "1 dysku podzielonego na dwie partycje" jest błędna, ponieważ partycja jest tylko logicznym podziałem tego samego urządzenia. Awaria jednego dysku oznacza utratę wszystkich partycji naraz, więc nie ma tu żadnej realnej redundancji ani odporności na usterkę sprzętową.
Odpowiedzi "3 dysków" i "4 dysków" są błędne w kontekście słowa minimum. RAID-1 można tworzyć także z większej liczby dysków (np. jako wielokrotne lustro w zależności od implementacji), ale nie jest to wymagane do samego uruchomienia mechanizmu lustrzania. Pytanie sprawdza więc rozumienie podstawowej zasady: mirror = co najmniej dwa niezależne dyski.
W praktyce (administrator systemów) warto pamiętać, że RAID-1 nie zastępuje kopii zapasowej: chroni przed awarią dysku, ale nie przed usunięciem plików, zaszyfrowaniem przez malware czy błędem użytkownika. Na egzaminie często myli się też "dwa woluminy" z "dwa dyski" — dlatego kluczowe jest rozróżnienie poziomu logicznego (partycje) od fizycznego (nośniki).
