W rachunkowości zobowiązania dzieli się m.in. według terminu wymagalności na krótkoterminowe i długoterminowe. Kluczowa jest tu odpowiedź na pytanie: kiedy jednostka będzie musiała uregulować dług (zapłacić gotówką, przelewem lub w inny sposób spełnić świadczenie).
"Zobowiązania wobec dostawców" są typową pozycją zobowiązań krótkoterminowych, ponieważ wynikają z bieżących zakupów (np. materiałów, towarów, pasz, nawozów, usług). Zwykle mają krótkie terminy płatności (np. 7, 14, 30 dni), więc obciążają płynność w najbliższym okresie i są powiązane z kapitałem obrotowym.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo odnoszą się do zobowiązań o charakterze dłuższym lub kojarzonych z finansowaniem rozwoju:
- "kredyty długoterminowe" – z definicji są to zobowiązania spłacane w dłuższym okresie, więc klasyfikuje się je jako długoterminowe.
- "pożyczki długoterminowe" – analogicznie, ich horyzont spłaty jest długi, więc nie są krótkoterminowe.
- "kredyty inwestycyjne" – nazwa wskazuje na cel (finansowanie inwestycji), a nie sam termin. W praktyce szkolnej i w typowych ujęciach bilansowych kredyt inwestycyjny jest najczęściej zobowiązaniem długoterminowym, więc nie jest właściwą odpowiedzią w pytaniu o krótkoterminowe.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa typu długoterminowy, zwykle są one wprost sprzeczne z pytaniem o zobowiązania krótkoterminowe. Natomiast "wobec dostawców" to klasyczna pozycja zobowiązań bieżących, często spotykana w bilansie firm (także w agrobiznesie).
