W połączeniu drewna z tworzywem sztucznym właściwą metodą jest klejenie, ponieważ jest to technika łączenia oparta na zjawiskach adhezji (przylegania kleju do podłoża) i kohezji (spójności warstwy kleju). Umożliwia łączenie materiałów o bardzo różnych właściwościach: drewno jest porowate, higroskopijne i nie topi się, a tworzywa mogą mięknąć lub topić się w zależności od rodzaju.
Metody cieplne i spajanie metalurgiczne są tu zasadniczo nieadekwatne:
- "Spawanie." – polega na miejscowym stopieniu i połączeniu materiałów. Drewno nie jest materiałem spawalnym; pod wpływem temperatury ulega zwęgleniu i degradacji zamiast stopienia.
- "Lutowanie." – wymaga zwilżania powierzchni przez stopiony lut i zwykle dotyczy metali. Drewno nie zapewnia warunków do lutowania, a wysoka temperatura uszkadza materiał.
- "Zgrzewanie." – w praktyce dotyczy najczęściej tworzyw sztucznych (lub metali) łączonych przez nagrzanie i docisk. Nie jest typową metodą łączenia tworzywa z drewnem, bo drewno nie przechodzi w stan uplastyczniony umożliwiający zgrzew.
W praktyce warsztatowej o jakości sklejenia decyduje m.in. przygotowanie powierzchni: usunięcie kurzu, żywic, tłuszczu, dobranie kleju do rodzaju tworzywa oraz zapewnienie właściwego docisku i czasu utwardzania. Na egzaminie warto zapamiętać regułę: gdy łączysz materiał porowaty (drewno) z materiałem nieporowatym (tworzywo), najczęściej wybiera się klejenie, a nie procesy cieplne.
