Dobór rodzaju obróbki powierzchni w oprzyrządowaniu odlewniczym opiera się na tym, jaki efekt trzeba uzyskać: wymiar i kształt, gładkość, własności warstwy wierzchniej oraz dostępność narzędzi.
"Skrawanie" (np. toczenie, frezowanie, wiercenie, rozwiercanie, szlifowanie jako odmiana obróbki ubytkowej) wybiera się wtedy, gdy powierzchnia ma zostać wykonana na wymiar lub wymaga kontroli geometrii: prostopadłości, równoległości, pasowania, płaskości czy promieni. Jest to też typowy etap przygotowania powierzchni pod dalsze wykańczanie.
"Nagniatanie" jest obróbką bezubytkową: poprawia chropowatość i umacnia warstwę wierzchnią, ale nie jest podstawową metodą kształtowania geometrii. Stosuje się je, gdy powierzchnia jest już wykonana w przybliżeniu na wymiar i chce się zwiększyć gładkość/odporność zmęczeniową.
"Polerowanie" to również obróbka wykańczająca – usuwa bardzo małe nierówności i poprawia wygląd oraz gładkość. Nie jest typową metodą uzyskiwania wymiaru; łatwo też "zaokrąglić" krawędzie i pogorszyć dokładność, jeśli celem jest precyzyjna geometria.
"Elektrodrążenie" (EDM) wykorzystuje wyładowania elektryczne i jest zasadne głównie przy twardych materiałach, trudno dostępnych wnękach, skomplikowanych kształtach albo gdy klasyczne narzędzia skrawające są nieefektywne. Nie jest to wybór domyślny dla zwykłej powierzchni możliwej do obróbki narzędziami skrawającymi.
Dlatego w typowym zadaniu doboru obróbki dla wskazanej powierzchni, gdy oczekuje się nadania/utrzymania wymiaru i kształtu, najbardziej uzasadniona jest odpowiedź: Skrawanie.
