Opłatki skrobiowe są jednostkową postacią leku, w której odmierzona porcja proszku zostaje umieszczona pomiędzy dwiema częściami opłatka i zamknięta. Kluczowym ograniczeniem jest więc pojemność takiej postaci: proszek musi się zmieścić, a opłatek musi dać się szczelnie złożyć, aby nie dochodziło do wysypywania i aby podanie było możliwe.
Dlatego odpowiedź "ilości i puszystości substancji leczniczych" jest właściwa. W praktyce "puszystość" oznacza, że ta sama masa różnych proszków może zajmować bardzo różną objętość (różna gęstość usypowa/objętość nasypowa). Dwie recepty o identycznej masie mogą wymagać innych rozmiarów opłatka, jeśli jeden proszek jest drobny i "siada", a drugi jest lekki i zajmuje dużo miejsca.
Pozostałe propozycje nie są kryteriami doboru wielkości opłatka:
- "zawartości (obecności) substancji z wykazu B" – klasyfikacja substancji (np. pod względem kategorii dostępności czy szczególnej ostrożności) wpływa na sposób przechowywania, ewidencję lub kontrolę, ale nie mówi nic o objętości porcji proszku. Nie determinuje więc rozmiaru opłatka jako "pojemnika".
- "wieku i masy pacjenta" – te parametry mogą wpływać na dawkę lub wybór wygodniejszej postaci, lecz w tym pytaniu chodzi o techniczne dopasowanie rozmiaru opłatka do porcji proszku. Jeśli dawka (masa porcji) jest już ustalona w recepcie, to rozmiar dobiera się do tego, co fizycznie trzeba zamknąć.
- "schematu dawkowania" – częstotliwość przyjmowania (np. 2 razy dziennie) wpływa na liczbę dawek do przygotowania i opis na etykiecie, ale nie zmienia objętości pojedynczej porcji proszku, a więc nie przesądza o wielkości opłatka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy doboru rozmiaru pojemnika/postaci dla proszku, najczęściej szuka się kryteriów ilościowych i technologicznych (objętość, sypkość, zbrylanie), a nie kryteriów klinicznych (wiek) ani administracyjnych (wykazy).
