Dodatek ceramiczny w postaci pyłu krzemionkowego stosuje się w lakierach bezbarwnych po to, aby poprawić właściwości mechaniczne wierzchniej warstwy powłoki. Krzemionka działa jak napełniacz zwiększający twardość i odporność powierzchniową. W efekcie powłoka jest mniej podatna na mikrouszkodzenia powstające podczas codziennej eksploatacji (mycie, wycieranie, osuszanie, przypadkowe przetarcia), czyli przede wszystkim na zarysowanie.
Odpowiedź "pękanie" nie jest typowym skutkiem, przed którym chroni sam dodatek krzemionkowy. Pękanie powłoki częściej wiąże się z niewłaściwą elastycznością systemu, zbyt grubą warstwą, błędnymi proporcjami utwardzacza/rozcieńczalnika, zbyt szybkim odparowaniem lub pracą podłoża. To są problemy technologii aplikacji i doboru systemu, a nie "twardości powierzchniowej".
Odpowiedź "rozwarstwianie" dotyczy głównie przyczepności międzywarstwowej oraz przygotowania podłoża (odtłuszczenie, matowanie, kompatybilność materiałów, czas odparowania). Dodatek krzemionkowy w lakierze bezbarwnym nie jest podstawowym środkiem zapobiegającym delaminacji.
Odpowiedź "promieniowanie" (rozumiane zwykle jako promieniowanie UV) odnosi się do stabilności fotochemicznej powłoki. Za odporność na UV odpowiadają przede wszystkim stabilizatory/filtry UV i odpowiednia żywica, a nie sam mineralny pył krzemionkowy. Dlatego spośród podanych możliwości najbardziej uzasadnione jest wskazanie odporności na zarysowanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się dodatki "ceramiczne", "krzemionkowe" lub "mineralne" w bezbarwnym, najczęściej chodzi o wzrost twardości i odporności na mikrozarysowania, a nie o problemy przyczepności czy pękanie wynikające z błędów mieszania i aplikacji.
