W dokumentacji ortodontycznej gromadzi się materiały potrzebne do rozpoznania wady zgryzu, zaplanowania leczenia oraz porównywania stanu pacjenta w kolejnych etapach terapii. Typowo obejmuje ona kartę ortodontyczną (opis, rozpoznanie, plan i przebieg leczenia) oraz modele diagnostyczne, które odtwarzają warunki zgryzowe pacjenta i umożliwiają analizę w sposób powtarzalny.
Dlaczego "diagnostycznych"?
Modele w ortodoncji są wykonywane i przechowywane przede wszystkim po to, aby wspierać diagnostykę: ocenę relacji zębowych, łuków zębowych, stłoczeń, przestrzeni, a także kontrolę zmian w trakcie leczenia. Z tego powodu najbardziej adekwatnym określeniem w ujęciu dokumentacji jest "modele diagnostyczne".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Rysów twarzy" – rysy twarzy ocenia się klinicznie i zwykle dokumentuje opisem lub fotografią, ale nie funkcjonuje standardowa kategoria "modeli rysów twarzy" jako elementu dokumentacji ortodontycznej.
- "Edukacyjnych" – edukacja pacjenta jest ważna, jednak modele nie są klasyfikowane w dokumentacji jako "edukacyjne"; ich podstawową rolą jest diagnostyka i analiza.
- "Zgryzowych" – potocznie modele odnoszą się do zgryzu, ale w takim sformułowaniu pojęcie jest mniej precyzyjne i nie stanowi typowej nazwy składnika dokumentacji. W praktyce chodzi o modele wykorzystywane diagnostycznie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada "dokumentacja" i "modele", zwykle testowana jest znajomość standardowych elementów diagnostyki (karta + modele diagnostyczne), a nie pojęcia związane z estetyką lub edukacją.
