Metoda storna służy do poprawiania błędów w zapisach księgowych. Jej istotą jest odwrócenie skutków błędnego dekretu poprzez wykonanie zapisu korygującego (przeciwstawnego albo ujemnego – zależnie od przyjętej techniki ewidencji). Aby taka korekta była prawidłowa, musi mieć podstawę w dowodzie księgowym, który opisuje przyczynę i zakres zmiany zapisu.
Dokumentem stanowiącym podstawę poprawy błędu księgowego za pomocą storna jest polecenie księgowania (PK). To dowód wewnętrzny, na którym wskazuje się m.in. konta, kwoty oraz opis korekty, dzięki czemu zachowana jest czytelna ścieżka weryfikacji (kto, kiedy i dlaczego zmienił zapis).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Nota korygująca – jest związana z korygowaniem danych w dokumentach sprzedaży/zakupu (np. elementów formalnych), a nie z techniką odwracania dekretu w księgach metodą storna.
- Faktura korygująca – koryguje uprzednio wystawioną fakturę (wartości lub pozycje), czyli dotyczy obrotu gospodarczego i rozliczeń, a nie jest typową podstawą do technicznej korekty zapisu storno w księgach.
- Nota księgowa – bywa stosowana w rozliczeniach między podmiotami (np. obciążenia/uznania), ale nie jest standardowym dokumentem do udokumentowania wewnętrznej korekty dekretu storno.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo storno, myśl przede wszystkim o korekcie zapisu księgowego i dowodzie wewnętrznym typu PK, a nie o korektach dokumentów handlowych (faktur).
