W kruszarce stożkowej materiał jest podawany do przestrzeni między ruchomym stożkiem a nieruchomą okładziną (płaszczem/konkawą). W trakcie pracy szczelina robocza okresowo się zmniejsza, a ziarna są ściskane pomiędzy dwiema powierzchniami. Dlatego dominującym sposobem rozdrabniania jest zgniatanie w wyniku nacisku dwóch powierzchni – pękanie następuje głównie na skutek naprężeń ściskających.
Odpowiedź "udar sprężysty wirującego elementu uderzającego ziarna" opisuje mechanizm typowy dla kruszarek/młynów udarowych, gdzie kluczowe jest uderzenie elementu roboczego w materiał i jego odrzut. W kruszarce stożkowej energia jest przekazywana przede wszystkim przez nacisk w komorze kruszenia, a nie przez bezpośrednie uderzenia bijaków.
Odpowiedź "rozłupywanie ziaren wzdłuż ich naturalnych płaszczyzn łupliwości" odnosi się do pękania zgodnego z budową materiału (łupliwość), które może zachodzić w wielu procesach, ale nie stanowi cechy definiującej pracę kruszarki stożkowej. W praktyce w stożkowej materiał ulega głównie ściskaniu, a kierunek pękania jest skutkiem rozkładu naprężeń, nie zaś "preferowanym" mechanizmem maszyny.
Odpowiedź "ścinanie poprzez nacisk dwóch powierzchni" jest myląca, bo ścinanie kojarzy się z dominacją naprężeń stycznych, typowych np. dla pewnych etapów mielenia lub tarcia. W kruszarce stożkowej nacisk dwóch powierzchni generuje przede wszystkim naprężenia ściskające, więc właściwym ujęciem jest zgniatanie. Skuteczne rozróżnienie tych pojęć pomaga w doborze maszyn do rodzaju kopaliny oraz w ocenie, czy dany układ technologiczny wytwarza produkt o oczekiwanej frakcji i kształcie ziaren.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy kruszarki stożkowej, domyślnie myśl o "komorze kruszenia" i "ściskaniu między okładzinami" – to naprowadza na zgniatanie.
