Składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez pracodawcę (czyli część obciążeń związanych z zatrudnieniem, które ponosi płatnik) są dla firmy kosztem działalności. Nie są one przychodem, nie zwiększają sprzedaży ani nie stanowią wpływu środków, dlatego nie mogą być ewidencjonowane jako "pozostałe przychody".
W PKPiR istnieją kolumny przeznaczone dla ściśle określonych rodzajów zdarzeń. Składki obciążające koszty pracodawcy nie są także typowym kosztem nabycia towarów handlowych czy materiałów (nie stanowią elementu ceny zakupu), więc nie pasują do "kosztów ubocznych zakupu".
Częstą pomyłką jest kwalifikowanie składek pracodawcy do kolumny związanej z wynagrodzeniami. Kolumna "wynagrodzenia w gotówce i naturze" dotyczy zasadniczo wypłat dla pracowników (wynagrodzeń brutto i innych świadczeń o charakterze płacowym), natomiast składki finansowane przez pracodawcę są odrębnym kosztem pracodawcy, wynikającym z obowiązków płatnika.
Dlatego poprawna jest klasyfikacja do kolumny "pozostałe wydatki", która służy do ujmowania kosztów działalności niekwalifikujących się do bardziej wyspecjalizowanych kolumn. Dowód wewnętrzny może być właściwą podstawą zapisu, jeżeli dokumentuje zdarzenie w sposób wymagany dla ewidencji (z zachowaniem przyjętych zasad dokumentowania).
- "pozostałe przychody" – błędne, bo składki nie są przychodem.
- "koszty uboczne zakupu" – błędne, bo to kategoria związana z zakupem, a nie z kosztami pracy.
- "wynagrodzenia w gotówce i naturze" – błędne, bo dotyczy wypłat dla pracowników, a nie obciążeń pracodawcy.
Na egzaminie warto zawsze zwracać uwagę na sformułowanie "obciążających koszty pracodawcy" – to wskazuje, że chodzi o koszt płatnika, a nie o potrącenia z wynagrodzenia pracownika.
