Droga dożylna wymaga, aby preparat był bezpieczny dla naczyń i krwi oraz miał postać umożliwiającą równomierne rozproszenie w krążeniu. Dlatego roztwory olejowe co do zasady nie są podawane dożylnie: olej nie tworzy roztworu z fazą wodną krwi i może sprzyjać powikłaniom, w tym zjawiskom zatorowym oraz zaburzeniom przepływu w naczyniach.
Odpowiedź "emulsje o/w" jest błędna, bo emulsja typu olej w wodzie to układ, w którym faza olejowa jest zdyspergowana w wodzie. Takie emulsje mogą być projektowane jako preparaty do podań dożylnych (np. określone emulsje lipidowe), o ile spełniają wymagania jakościowe (jałowość, odpowiedni skład, zgodność).
Odpowiedź "roztwory wodne" także jest błędna: to podstawowa i najczęściej spotykana forma preparatów dożylnych, ponieważ woda jest naturalnym środowiskiem dla wielu substancji i dobrze miesza się z krwią.
Odpowiedź "liposomy" jest błędna, ponieważ liposomy są nośnikami fosfolipidowymi wykorzystywanymi m.in. do modyfikacji dystrybucji leku i część produktów liposomowych jest przeznaczona właśnie do podania dożylnego. Sam fakt "liposomalności" nie wyklucza podania IV; decyduje projekt formulacji i dopuszczone wskazania dla konkretnego produktu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o drogę dożylną szukaj postaci, które nie tworzą bezpiecznej dyspersji w krwi albo są typowo przewidziane dla podania domięśniowego/podskórnego (np. klasyczne roztwory olejowe). Z kolei emulsja O/W i roztwór wodny mogą być drogą IV, jeśli produkt jest do tego przeznaczony.
