Szkodniki wtórne (kambio- i ksylofagi) to owady wykorzystujące głównie drzewa osłabione, zamierające lub świeżo martwe. Do tej grupy zalicza się m.in. korniki, spuszczele i drewnojady. Kluczowe jest to, że drewno zasiedlone stanowi materiał rozrodczy: jeśli pozostanie w lesie do czasu przepoczwarczenia i wylotu nowego pokolenia (najczęściej wiosną), może stać się punktem wyjścia do szybkiego wzrostu liczebności populacji i zasiedlania kolejnych drzew.
Właśnie temu służy pojęcie strefy zagrożenia przez szkodniki wtórne. Jest to obszar, w którym realne jest przeniesienie się owadów z drewna zasiedlonego na drzewostany żywe. W praktyce ochrony lasu przyjmuje się, że aby ograniczyć ryzyko nalotu i dalszego rozprzestrzeniania, drewno z wywrotów, złomów, cięć jesienno-zimowych oraz drzew zamierających zasiedlonych należy usunąć poza strefę 3 km przed wylotem szkodników.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "0,5 kilometra" i "1 kilometr" są typowymi zaniżeniami wynikającymi z intuicyjnego rozumienia "niedaleko". W kontekście zdolności przemieszczania się owadów taka odległość może nie wystarczyć, by ograniczyć ryzyko zasiedlania sąsiednich drzewostanów.
- "5 kilometrów" to z kolei zawyżenie. Większa liczba nie czyni odpowiedzi poprawną, jeśli nie wynika z przyjętej definicji strefy zagrożenia; na egzaminie sprawdzana jest konkretna wartość stosowana w praktyce i literaturze fachowej.
W pracy leśniczego/technika leśnika wiedza o tej odległości pomaga planować sortymentację, wywóz i terminy prac sanitarnych. Gdy wywóz jest utrudniony, stosuje się rozwiązania ograniczające rozwój owadów w drewnie (np. korowanie lub inne metody przewidziane w zasadach ochrony lasu), ale kluczowe pozostaje działanie przed wylotem.
