Drogi tymczasowe na placu budowy muszą zapewniać nośność i bezpieczny przejazd ciężkiego sprzętu oraz transportu technologicznego. W praktyce osiąga się to przez zastosowanie prefabrykowanych płyt drogowych, które rozkładają obciążenia na większą powierzchnię podłoża i pozwalają szybko wykonać (a potem zdemontować) przejazd.
Wskazanie płyt typu MON na podsypce piaskowej jest zgodne z logiką wykonania nawierzchni tymczasowej pod duże obciążenia: podsypka piaskowa pełni rolę warstwy wyrównawczej, umożliwia dokładne wypoziomowanie elementów, poprawia przyleganie do podłoża oraz ułatwia odwodnienie i ogranicza punktowe podparcia, które mogłyby prowadzić do pęknięć i "klawiszowania" płyt.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Pro-Monta na podsypce cementowo-piaskowej – wskazuje rozwiązanie o niejednoznacznym charakterze (nazwa handlowa/technologia), a dobór podsypki z cementem nie jest domyślnym standardem dla szybkich dróg tymczasowych; wymaga też innej organizacji robót i kontroli technologicznej.
- Trylinka na gruncie stabilizowanym cementem – trylinka jest kojarzona z lekkimi nawierzchniami i inną funkcją niż płyty drogowe do ruchu ciężkiego na budowie; dodatkowo stabilizacja podłoża to osobny proces, a pytanie dotyczy prefabrykowanych płyt.
- Płyty cementowo-wiórowe na gruncie stabilizowanym asfaltem – zestawienie materiału płyty i sposobu stabilizacji jest nietypowe dla dróg technologicznych o dużych obciążeniach; takie rozwiązanie nie jest standardowym wyborem w praktyce placu budowy dla ciężkiego sprzętu.
Na egzaminie zwracaj uwagę, że pytanie akcentuje: "drogi tymczasowe" oraz "duże obciążenia". To zwykle kieruje do rozwiązań prefabrykowanych o wysokiej nośności oraz prostych warstw wyrównawczych, a nie do rozbudowanych technologii stabilizacji podłoża, jeśli nie są one wprost wymagane w treści.
