Metoda wiertacza (Driller’s Method) jest dwuetapową procedurą kontroli erupcji wstępnej (napływu płynów złożowych do otworu). Jej istotą jest utrzymanie bezpiecznego ciśnienia dennego oraz stopniowe doprowadzenie do takiej gęstości płuczki, aby ciśnienie hydrostatyczne słupa płynu zapobiegało kolejnym napływom.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "płuczki obciążonej"?
W etapie 2 do otworu zatłacza się płuczkę o zwiększonej gęstości. To właśnie większa gęstość daje większe ciśnienie hydrostatyczne, które po dotarciu płuczki obciążonej do strefy dennej kompensuje ciśnienie złożowe i stabilizuje sytuację.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "płuczki obiegowej" – odnosi się do płuczki o dotychczasowym (oryginalnym) ciężarze. W metodzie wiertacza etap 1 wykorzystuje cyrkulację z pierwotną płuczką do wypompowania napływu przy kontroli ciśnień, ale nie jest to etap, w którym osiąga się docelowe zwiększenie gęstości w otworze.
- "wody słodkiej" – woda nie jest standardowym medium do przywracania kontroli erupcji w typowym procesie wiercenia, ponieważ jej gęstość jest zbyt mała, by zapewnić wymagane ciśnienie hydrostatyczne. Dodatkowo może pogarszać właściwości płuczki i nie rozwiązuje problemu bilansu ciśnień.
- "zaczynu cementowego" – zaczyn cementowy stosuje się do cementowania kolumn rur i uszczelniania przestrzeni, a nie jako podstawowe narzędzie do bieżącej likwidacji erupcji wstępnej metodą cyrkulacji. W well control kluczowa jest kontrola ciśnień i właściwe "dociążenie" płuczki, a nie cementowanie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy etapu, w którym "przywraca się" właściwy bilans ciśnień przez zmianę parametrów płynu, najczęściej chodzi o płuczkę obciążoną (większa gęstość) i etap, w którym jest ona zatłaczana do otworu.
