Zadanie sprawdza rozpoznawanie rodzaju złącza zgrzewanego na podstawie sposobu przygotowania i ułożenia dwóch prętów. W praktyce kowalskiej o nazwie połączenia decyduje głównie geometria styku i sposób "zestawienia" materiału przed zgrzewaniem w temperaturze zgrzewania.
Odpowiedź "klin" jest właściwa, gdy końce prętów są wyciągnięte i uformowane klinowo (zwężone/ukośne), tak aby po złożeniu tworzyły dłuższą powierzchnię styku. Taki zabieg ułatwia uzyskanie pewnego połączenia: zwiększa pole styku, pozwala łatwiej wycisnąć zgorzelinę oraz poprawia warunki zgrzewania podczas uderzeń młotem lub pracy pod prasą/młotem mechanicznym.
Odpowiedź "styk" byłaby poprawna tylko wtedy, gdyby pręty łączono "czoło w czoło", czyli ich końce były przygotowane do zetknięcia na płasko (bez zakładania jednego na drugi i bez klinowego zwężenia). To inne złącze i zwykle wymaga bardzo dobrego przygotowania powierzchni.
Odpowiedź "zakładkę" oznacza połączenie, w którym jeden element zachodzi na drugi na pewnej długości, tworząc klasyczną zakładkę. Kluczową cechą jest tu nakładanie elementów, a nie klinowe uformowanie końców w celu uzyskania "wedge/scarf" złącza.
Odpowiedź "nakładkę" w języku technicznym wiąże się z użyciem dodatkowego elementu (nakładki) lub z konstrukcją opartą o "nałożenie" materiału w sposób odmienny niż klinowe przygotowanie końców. Jeżeli na rysunku nie ma dodatkowego elementu ani charakterystycznego ułożenia typowego dla nakładki, ta odpowiedź nie pasuje.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz przede wszystkim na to, czy końce są przygotowane jako klin (ukośne, wydłużone), czy są równe do styku, czy jeden element zachodzi na drugi (zakładka), albo czy występuje dodatkowy element wzmacniający (nakładka).
