Na planach sztauerskich kontenerów spotyka się kodowanie, w którym poszczególne części zapisu opisują położenie kontenera w trzech wymiarach. Najważniejsze jest rozróżnienie:
- położenia wzdłuż statku (sekcja/bay – "gdzie" w osi dziób–rufa),
- położenia w poprzek statku (rząd/row – "gdzie" lewo–prawo względem osi),
- położenia w pionie (warstwa/tier – "na jakiej wysokości" jest kontener w stosie).
W tym typie zapisu ostatnie dwie cyfry służą do określenia warstwy, czyli wysokości ułożenia kontenera. To pozwala od razu odróżnić, czy jednostka stoi np. w ładowni na dnie stosu, wyżej w tej samej kolumnie, czy na pokładzie (w zależności od przyjętej na rysunku konwencji).
Odpowiedź "numer warstwy." jest więc poprawna, bo odnosi się do wymiaru pionowego, który w praktyce bywa kodowany właśnie końcówką zapisu. Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" terminologicznymi:
- "numer rzędu." – rząd dotyczy położenia w poziomie (poprzecznie) i nie opisuje wysokości ułożenia kontenera.
- "numer szeregu." – w praktyce termin bywa używany niejednoznacznie (czasem mylony z "bay" lub z "rząd"), ale nadal odnosi się do układu poziomego, a nie do poziomu w stosie.
- "numer ładowni." – numer ładowni identyfikuje przestrzeń ładunkową (hold), a nie konkretny poziom w danym miejscu składowania; nie wynika bezpośrednio z końcowych dwóch cyfr tego typu kodu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie pojęcia rząd/szereg/warstwa, najpierw rozstrzygnij, czy pytanie dotyczy pionu czy poziomu. Końcówki kodów pozycji bardzo często służą do identyfikacji wysokości (tier/warstwa).
