Dysk półprzewodnikowy (w praktyce spotykany jako dysk bez mechaniki talerzowej) osiąga wysoką wydajność głównie dlatego, że nie musi wykonywać ruchów mechanicznych, aby dotrzeć do danych. W rozwiązaniach talerzowych dane są zapisywane na obracających się talerzach, a głowica musi się przemieścić we właściwe miejsce. To generuje opóźnienia: czas obrotu i czas pozycjonowania.
W dysku półprzewodnikowym dane są przechowywane w układach pamięci, których działanie opiera się na elementach półprzewodnikowych (np. tranzystorach w komórkach pamięci). Ponieważ odczyt i zapis odbywają się elektronicznie, a nie przez ruch głowicy nad talerzem, typowo uzyskuje się krótszy czas dostępu i wyższą responsywność systemu.
Dlatego odpowiedź "tranzystorów oraz wyłącznie elementów nieruchomych." najlepiej oddaje mechanizm przewagi: elektronika pamięci + brak części ruchomych.
- "tranzystorów oraz talerzy o większej prędkości obrotowej." wprowadza cechę charakterystyczną dla dysków talerzowych, a dysk półprzewodnikowy nie bazuje na talerzach i obrotach.
- "kabli o większej przepustowości danych." myli interfejs transmisji z mechanizmem magazynowania danych; nawet szybki interfejs nie usuwa opóźnień mechanicznych, a w dyskach półprzewodnikowych kluczowy jest czas dostępu i sposób zapisu.
- "większej prędkości obrotowej talerzy." również odnosi się do dysków talerzowych; wzrost obrotów może poprawiać parametry HDD, ale nie opisuje istoty działania dysku półprzewodnikowego.
W praktyce (np. na stanowisku pracy użytkownika korzystającego z narzędzi wspomagających, takich jak programy odczytu ekranu) krótszy czas dostępu przekłada się na szybsze uruchamianie systemu i aplikacji oraz mniej "zacięć" podczas pracy na plikach.
