Usprawnianie ruchowe w warunkach domowych ma utrzymać lub poprawić sprawność oraz ograniczyć skutki unieruchomienia, ale musi być prowadzone bezpiecznie i z poszanowaniem zgłaszanego bólu. W sytuacji ograniczonej ruchomości i bólu stawów kluczowe jest takie zaplanowanie aktywności, aby pacjentka mogła wykonać ćwiczenia w możliwie najlepszym komforcie – dlatego właściwe jest zachęcanie do wykonywania zaleconych ćwiczeń po zadziałaniu leków przeciwbólowych. Zmniejszenie bólu ułatwia ruch, poprawia współpracę i redukuje ryzyko odruchowego napinania mięśni oraz przeciążania stawów.
Drugim filarem jest wspieranie samodzielności w czynnościach dnia codziennego. Zamiast wykonywać czynności za podopieczną, należy dążyć do tego, by robiła je sama w takim zakresie, w jakim to możliwe, korzystając z adaptacji otoczenia. Stąd poprawne jest zapewnienie sprzętu umożliwiającego wykonywanie czynności samoobsługowych (sprzęt pomocniczy ułatwiający chwyt, sięganie, stabilizację). Taka strategia wzmacnia sprawczość, podtrzymuje funkcje i ogranicza wtórne osłabienie.
- Odpowiedzi zawierające wyręczanie w wykonywaniu czynności samoobsługowych są nieprawidłowe, bo utrwalają zależność i zmniejszają aktywność własną; wyręczanie stosuje się wyjątkowo, gdy jest to konieczne dla bezpieczeństwa lub przy całkowitej niesamodzielności.
- Odpowiedzi zakładające mobilizowanie do ćwiczeń mimo zgłaszanego bólu są nieprawidłowe, bo ignorują sygnał ostrzegawczy i mogą nasilać dolegliwości oraz zniechęcać do aktywności. W praktyce dobiera się obciążenie i moment ćwiczeń tak, aby ból był kontrolowany, a ćwiczenia zgodne z zaleceniem.
Dla opiekuna medycznego ważna jest obserwacja reakcji na wysiłek (narastanie bólu, pogorszenie funkcji) oraz wspieranie pacjentki motywacją i organizacją warunków do bezpiecznej aktywności, a nie wymuszanie ćwiczeń "za wszelką cenę".
