Numer działki ewidencyjnej jest elementem identyfikującym obiekt w katastrze (ewidencji gruntów i budynków). W praktyce, gdy działka o danym numerze ulega podziałowi, ważne jest zachowanie logicznego i czytelnego powiązania nowych działek z działką macierzystą. Najczęściej realizuje się to przez pozostawienie numeru "bazowego" (tu: 150) i dopisanie kolejnego wyróżnika po ukośniku, np. 150/1, 150/2. Taki zapis pozwala jednoznacznie wskazać, że są to działki powstałe z podziału działki 150.
Odpowiedź "150/1, 150/2" pasuje do tego schematu: zachowuje numer macierzysty i rozróżnia nowo utworzone działki kolejnymi wartościami liczbowymi. Jest to forma czytelna w zestawieniach, wykazach zmian i opisach mapowych.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" wynikającymi z mylenia zapisu urzędowego z zapisem roboczym:
- "150/a, 150/b" – litery bywają spotykane w notatkach, szkicach lub pomocniczych oznaczeniach części, ale nie są typowym formatem numeru działki ewidencyjnej.
- "150-1, 150-2" – myślnik jest częsty w innych identyfikatorach i numeracjach (np. porządkowych), jednak w numerze działki może wprowadzać niejednoznaczność i nie odpowiada standardowemu wzorcowi wskazywanemu w zadaniach egzaminacyjnych.
- "150 a, 150 b" – spacja i litera sugerują opis słowny lub oznaczenie robocze, a nie formalny numer działki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy numeru nowo powstałych działek po podziale, szukaj odpowiedzi, która zachowuje numer działki macierzystej i dodaje wyróżnik w sposób jednoznaczny i "urzędowy" (najczęściej z ukośnikiem i numerem kolejnym).