W przypadku dziecka z zezem rozbieżnym oraz amblyopią średniego stopnia kluczowe jest takie planowanie terapii, aby ćwiczenia były dopasowane do: (1) rodzaju odchylenia, (2) aktualnych możliwości oka słabszego, (3) realnej zdolności do współpracy obuocznej.
Odpowiedź "bernelloskopu" wskazuje na przyrząd, który bywa łączony z ćwiczeniami wymagającymi wyższej jakości bodźca wzrokowego i czynnego udziału mechanizmów obuocznych (np. konwergencji oraz fuzji). U dziecka, u którego jedno oko jest obniżone funkcjonalnie (amblyopia), a dodatkowo występuje rozbieżność ustawienia oczu, dobór takich ćwiczeń może nie być właściwy jako ćwiczenia "do wykonywania" wprost – szczególnie jeśli nie zbudowano jeszcze stabilnych podstaw (wyrównanie funkcji oka słabszego, praca nad tłumieniem/supresją, prawidłową lokalizacją bodźców).
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do narzędzi kojarzonych z innymi elementami usprawniania funkcji wzrokowych, które w praktyce mogą być rozważane w zależności od planu leczenia i zaleceń specjalisty:
- "mnemoskopu" – nazwa sugeruje pracę nad procesami percepcyjnymi/pamięciowymi i bywa łączona z ćwiczeniami wspierającymi funkcje wzrokowe; sama obecność amblyopii nie wyklucza z góry takich działań, o ile są dobrane do wieku i możliwości dziecka.
- "stymulatora Campbella" – urządzenia stymulujące mogą być wykorzystywane w ćwiczeniach ukierunkowanych na pobudzanie funkcji widzenia; w praktyce decyzja zależy od protokołu terapii i tolerancji bodźców.
- "lokalizatora dźwiękowego" – odnosi się do ćwiczeń lokalizacji bodźca (tu: słuchowego), które mogą wspierać orientację i integrację bodźców, a więc mogą być elementem pracy ogólnorozwojowej lub wspomagającej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach z negacją ("nie powinno") najpierw ustal, które narzędzia są najbardziej "uniwersalne" lub wspomagające, a potem wskaż to, które wymaga najbardziej specyficznych warunków (np. stabilniejszego widzenia obuocznego) i dlatego bywa mniej właściwe w opisanym układzie klinicznym.
