W eksploatacji złóż występujących w formie żyłowej istotna jest geometria złoża (wąskie, wydłużone partie) oraz stan spękań górotworu. Gdy złoże jest mocno spękane, w masywie istnieje wiele naturalnych płaszczyzn osłabienia. W praktyce oznacza to, że materiał może odrywać się i być pozyskiwany w postaci bloków/brył bez konieczności intensywnego urabiania.
Bezpośrednie wyciąganie bloków ze ściany wykorzystuje naturalne spękania: operator dobiera sposób podważenia, uchwycenia i wyciągnięcia bryły tak, aby ograniczyć jej dodatkowe uszkodzenia. Jest to korzystne zwłaszcza wtedy, gdy celem jest zachowanie większych fragmentów (np. eksploatacja blokowa), a nie maksymalne rozdrobnienie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tych warunkach?
- Klinowanie mechaniczne polega na aktywnym rozszczepianiu/oddzielaniu materiału. Przy bardzo silnym spękaniu może być zbędne lub prowadzić do niekontrolowanego rozpadu i strat jakościowych, bo masyw i tak rozpada się wzdłuż licznych spękań.
- Urabianie z zastosowaniem maszyn tnących jest typowe, gdy trzeba wytworzyć nowe powierzchnie odcięcia (np. przy słabszym spękaniu lub gdy wymagane są gładkie cięcia). W mocno spękanym złożu żyłowym często nie jest to metoda pierwszego wyboru, bo istnieją już naturalne płaszczyzny podziału.
- Technika strzelnicza wprowadza oddziaływania dynamiczne i zwykle zwiększa stopień rozdrobnienia oraz ryzyko powstawania dodatkowych spękań. To jest niekorzystne, gdy celem jest pozyskanie bloków/brył i wykorzystanie naturalnych spękań, a nie intensywne kruszenie.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy zadanie dotyczy pozyskiwania bloków (zachowanie brył) czy typowego urabiania urobku (rozdrabnianie). Mocne spękanie zwykle oznacza, że warto wykorzystać istniejące nieciągłości, zamiast generować nowe przez strzelanie lub cięcie.
