W pierwszej pomocy obowiązuje zasada ustalania priorytetów: najpierw rozpoznaje się i leczy to, co najszybciej może doprowadzić do śmierci. Informacja, że poszkodowany nie oddycha, oznacza bezpośrednie zagrożenie życia, więc działania muszą być natychmiastowe i ukierunkowane na drożność dróg oddechowych oraz podtrzymanie podstawowych funkcji życiowych.
Odpowiedź "zastosować sztuczne oddychanie" jest poprawna w sensie priorytetu: wskazuje na konieczność natychmiastowego podjęcia działań ratujących życie, a nie zajmowania się obrażeniami. W praktyce pierwsza pomoc w takim przypadku obejmuje typowo ocenę stanu, wezwanie pomocy oraz rozpoczęcie działań resuscytacyjnych zgodnych z algorytmem BLS.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe jako "pierwszy krok"?
- "podać środki przeciwbólowe" – podawanie leków nie jest priorytetem w pierwszej pomocy, a u osoby nieoddychającej jest całkowicie wtórne wobec ratowania życia. Dodatkowo podawanie czegokolwiek doustnie może być niebezpieczne (ryzyko zachłyśnięcia).
- "unieruchomić złamaną rękę" – unieruchomienie złamania jest ważne, ale dopiero po zabezpieczeniu funkcji życiowych. Złamanie kończyny zwykle nie stanowi natychmiastowego zagrożenia życia w porównaniu z bezdechem.
- "przyłożyć zimny okład na czoło" – to działanie objawowe, które nie rozwiązuje problemu krytycznego (braku oddechu). Nie poprawi przeżycia poszkodowanego, jeśli w pierwszej kolejności nie zostaną podjęte czynności ratujące życie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się informacja o braku oddechu (lub braku przytomności), to niemal zawsze "wygrywają" odpowiedzi dotyczące natychmiastowych czynności ratujących życie, a dopiero później zaopatrzenie urazów i łagodzenie objawów.
