Podział balistyki wynika z tego, na jakim etapie "drogi" pocisku analizuje się zjawiska.
Balistyka wewnętrzna obejmuje procesy zachodzące w broni od momentu odpalenia ładunku do chwili, gdy pocisk opuści lufę. Dlatego opis "procesy zachodzące wewnątrz lufy od momentu wystrzału" przypisuje się właśnie do tej dziedziny.
Balistyka zewnętrzna zajmuje się lotem pocisku po opuszczeniu lufy. W jej zakresie mieści się zarówno trajektoria (tor lotu), jak i czynniki, które ten tor zmieniają, np. wiatr, temperatura czy opady. Z tego powodu zarówno "trajektoria pocisku po opuszczeniu lufy", jak i "wpływ warunków atmosferycznych na lot pocisku" klasyfikuje się jako zagadnienia balistyki zewnętrznej.
Opis "techniki celowania i strzału" dotyczy praktycznych aspektów oddawania strzału. W zależności od przyjętej terminologii szkoleniowej może być to ujmowane jako obszar balistyki określanej jako operacyjna (akcent na praktykę i sposób prowadzenia strzału), a nie jako analiza zjawisk stricte w lufie lub w locie pocisku.
Dlaczego pozostałe przypisania są błędne? Przeniesienie technik strzelania do balistyki wewnętrznej miesza umiejętność strzelca z fizyką zjawisk w lufie. Z kolei przypisanie procesów w lufie do balistyki zewnętrznej ignoruje granicę: opuszczenie lufy przez pocisk. W praktyce egzaminacyjnej kluczowe jest zapamiętanie tej granicy i konsekwentne stosowanie jej do klasyfikacji opisów.
