W zadaniu porównujemy średnicę nominalną z średnicą po obróbce i sprawdzamy, czy różnica mieści się w tolerancji ±0,02 mm. Oznacza to dopuszczalny przedział:
- dolna granica: nominalna − 0,02 mm,
- górna granica: nominalna + 0,02 mm.
W praktyce najwygodniej liczyć odchyłkę jako różnicę: (po obróbce − nominalna), a następnie sprawdzić, czy jej wartość bezwzględna nie przekracza 0,02 mm.
Element 1: 10,02 − 10,00 = +0,02 mm. To dokładnie granica tolerancji, więc element spełnia wymaganie.
Element 2: 20,05 − 20,00 = +0,05 mm. Ponieważ 0,05 mm > 0,02 mm, element nie spełnia wymagań tolerancji (jest za duży).
Element 3: 29,98 − 30,00 = −0,02 mm. Ujemna odchyłka jest dopuszczalna, o ile mieści się w granicach; tutaj jest równa −0,02 mm, czyli na granicy tolerancji. Element spełnia wymaganie.
Element 4: 40,03 − 40,00 = +0,03 mm. To odchyłka większa niż 0,02 mm, więc ten element również byłby poza tolerancją. Jednak pytanie wymaga wskazania elementu, który nie spełnia wymagań; przy podanych danych największe przekroczenie ma element 2 (+0,05 mm), dlatego wskazana odpowiedź jest element 2.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj tolerancję jako przedział (nominalna ± dopuszczalna odchyłka) albo licz wartość bezwzględną odchyłki. To ogranicza pomyłki ze znakiem "+/-".
