Metoda kucia matrycowego polega na kształtowaniu metalu w zamkniętych wykrojach (matrycach), dzięki czemu uzyskuje się wysoką powtarzalność i charakterystyczne cechy powierzchni oraz krawędzi. Typowe są: linia podziału narzędzia, ewentualny grat (zależnie od konstrukcji wykroju) oraz płynne, technologicznie uzasadnione promienie przejść.
Odpowiedź "kucia swobodnego" jest nieprawidłowa, ponieważ w tym procesie kształt jest znacznie mniej zdeterminowany przez narzędzie. Częściej otrzymuje się formy prostsze, a dokładność i powtarzalność geometryczna jest mniejsza; zwykle wymaga się większego naddatku na dalszą obróbkę.
Odpowiedź "odlewania kokilowego" odpada, gdy cechy wyrobu wskazują na odkształcenie plastyczne, a nie na krzepnięcie metalu w formie. W odlewach częściej spotyka się ślady układu wlewowego (miejsce po odcięciu wlewka), możliwe jamy skurczowe lub inną charakterystykę powierzchni typową dla odlewania.
Odpowiedź "odlewania ciśnieniowego" również jest błędna, bo ta metoda (głównie dla stopów metali nieżelaznych) często pozostawia inne rozpoznawalne ślady, np. po wypychaczach i kanałach doprowadzających, a sama geometria jest typowa dla cienkościennych odlewów. W kuciu matrycowym materiał jest uplastyczniany i włóknistość struktury podąża za kształtem, co sprzyja wytrzymałości wyrobów.
Na egzaminie warto ćwiczyć rozpoznawanie procesów po "śladach technologicznych": grat i linia podziału narzędzia sugerują kucie, a wlewki/wypychacze i charakterystyczna powierzchnia częściej wskazują na odlewanie.
