Silnik asynchroniczny (indukcyjny) odróżnia się od pozostałych typów przede wszystkim konstrukcją i sposobem wytwarzania momentu. W typowej budowie spotyka się stojan z uzwojeniem zasilanym prądem przemiennym oraz wirnik (najczęściej klatkowy albo pierścieniowy). Moment powstaje w wyniku indukowania prądów w wirniku przez pole magnetyczne stojana, a prędkość wirnika jest nieco mniejsza niż prędkość pola (stąd "asynchroniczny").
Odpowiedź "Asynchronicznego." jest właściwa, gdy na ilustracji widoczne są elementy charakterystyczne dla silnika indukcyjnego, a jednocześnie brak cech typowych dla maszyn prądu stałego.
- "Synchronicznego." bywa mylone z asynchronicznym, ale silnik synchroniczny wymaga rozwiązania zapewniającego wzbudzenie wirnika (np. uzwojenia wzbudzenia, magnesów) i pracuje bez poślizgu w stanie ustalonym.
- "Szeregowego prądu stałego." jest niepoprawne, jeśli na ilustracji nie ma komutatora i szczotek. Silnik szeregowy DC ma uzwojenie wzbudzenia połączone szeregowo z twornikiem i jest rozpoznawalny po układzie komutatorowym.
- "Bocznikowego prądu stałego." również wymaga komutatora i szczotek, a uzwojenie wzbudzenia jest połączone równolegle (bocznikowo). Bez tych elementów nie identyfikuje się go jako klasyczny silnik DC komutatorowy.
Na egzaminie warto szukać na rysunku komutatora (cecha DC), albo cech wirnika klatkowego/pierścieniowego (cecha indukcyjnego). Jeśli grafika jest nieostra, opłaca się porównać, czy występują elementy stykowe (szczotki), bo to najszybciej rozdziela silniki DC od typowych silników indukcyjnych.
