Ergonomia zajmuje się dopasowaniem pracy i środowiska pracy do człowieka, aby ograniczać obciążenie organizmu oraz poprawiać bezpieczeństwo, komfort i efektywność. W praktyce "ergonomiczne stanowisko pracy" to stanowisko zaprojektowane tak, by uwzględniało uwarunkowania psychofizyczne pracownika, czyli m.in. jego możliwości i ograniczenia wynikające z funkcjonowania układu ruchu, wzroku, zdolności koncentracji, tempa męczenia się czy odporności na monotonię.
Odpowiedź "uwarunkowań psychofizycznych pracownika." jest poprawna, ponieważ właśnie te czynniki determinują, czy stanowisko nie powoduje nadmiernych przeciążeń (np. kręgosłupa, nadgarstków, wzroku) oraz czy pozwala wykonywać zadania bez zbędnego stresu i zmęczenia.
Pozostałe odpowiedzi są mylące z typowych powodów:
- "cech charakteru pracownika." – charakter może wpływać na styl pracy lub komunikację, ale nie jest kryterium ergonomii stanowiska (ergonomia dotyczy głównie dopasowania fizycznego i poznawczego).
- "wieku i płci pracownika." – są to dane demograficzne, które nie stanowią definicji ergonomii. Ergonomia odnosi się do konkretnych możliwości organizmu i wymagań zadania, a nie do samej metryki. W pewnych sytuacjach różnice indywidualne mogą mieć znaczenie, ale nie są istotą pojęcia.
- "zakresu obowiązków służbowych pracownika." – zakres obowiązków to element organizacji pracy. Może wpływać na wymagania stanowiska, lecz nie opisuje, do czego stanowisko ma być "dostosowane" w sensie ergonomicznym.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać skrótowe skojarzenie: ergonomia = człowiek w centrum projektu. Gdy w odpowiedziach pojawiają się cechy osobowości lub formalne elementy organizacyjne, zwykle nie są one definicyjnym kryterium ergonomii.