Etykieta roztworu przygotowanego w laboratorium ma przede wszystkim zapewnić: (1) jednoznaczną identyfikację zawartości naczynia, (2) bezpieczne obchodzenie się z substancją oraz (3) możliwość śledzenia przygotowania roztworu w czasie.
Dlatego poprawny zestaw informacji to: stężenie (tu: 6 mol/dm3), zwroty zagrożeń H (komunikacja ryzyka i podstaw doboru środków ochrony) oraz data sporządzenia (kontrola aktualności roztworu i porządek w dokumentacji pracowni).
Odpowiedź zawierająca "masę, datę sporządzenia i numer katalogowy" jest niewłaściwa, bo masa nie opisuje jakości roztworu tak jak stężenie, a numer katalogowy ma znaczenie głównie w ewidencji magazynowej odczynników, nie jako kluczowy element etykiety roztworu roboczego.
Opcja "masę, stężenie i numer katalogowy" pomija informacje o zagrożeniach, które są istotne z punktu widocznej na naczyniu komunikacji BHP.
Opcja "stężenie, podmiot produkcyjny i wykaz zanieczyszczeń" miesza logikę etykiety producenta z etykietą roztworu przygotowanego lokalnie: w pracowni zwykle kluczowe są dane o stężeniu, zagrożeniach i dacie, a nie producent roztworu czy lista zanieczyszczeń.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy roztworu o podanym stężeniu, najczęściej właśnie stężenie jest niezbędnym elementem etykiety – bez niego roztwór może zostać użyty błędnie w analizie.
