W rekultywacji terenów zdegradowanych wyróżnia się działania o charakterze przygotowawczym oraz działania wykonawcze (techniczne i/lub biologiczne). Pytanie dotyczy fazy przygotowawczej, czyli etapu, w którym kluczowe jest zaplanowanie, co ma powstać na danym obszarze oraz w jakim kierunku teren ma zostać docelowo wykorzystany.
Odpowiedź "ustalenie kierunku zagospodarowania zdegradowanych terenów" jest poprawna, ponieważ jest to decyzja planistyczna determinująca dalsze prace: inne działania dobiera się, gdy celem jest np. funkcja leśna, inne przy przygotowaniu terenu pod rekreację, a jeszcze inne pod zabudowę lub cele rolnicze. Bez wskazania kierunku zagospodarowania trudno właściwie dobrać technologię rekultywacji, zakres robót i wymagane parametry końcowe.
Pozostałe propozycje opisują prace, które zwykle należą do etapu realizacyjnego:
- "odpowiednie ukształtowanie rzeźby terenów" – to typowa robota ziemna (profilowanie, niwelacja, skarpowanie), czyli element rekultywacji technicznej. Wymaga sprzętu i wykonawstwa, a więc jest następstwem ustaleń przygotowawczych.
- "neutralizację gruntów toksycznych" – to działanie naprawcze związane z redukcją zagrożeń i poprawą właściwości gruntu (np. przez zabiegi chemiczne lub wymianę/izolację). To również czynność wykonawcza, a nie decyzja planistyczna charakterystyczna dla fazy przygotowawczej.
- "budowę dróg dojazdowych" – to prace infrastrukturalne wspierające logistykę i dostęp do terenu. Mogą być potrzebne w trakcie realizacji rekultywacji lub późniejszego użytkowania, ale nie stanowią istoty etapu przygotowawczego rozumianego jako ustalenia kierunkowe.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "faza przygotowawcza", najpierw szukaj odpowiedzi związanych z ustaleniami, koncepcją i planowaniem, a dopiero potem z robotami ziemnymi, zabiegami chemicznymi lub pracami budowlanymi.
