Proces obejmujący filtrację, próbkowanie, kwantyzację oraz kodowanie jest charakterystyczny dla PCM, czyli impulsowej modulacji kodowej. W praktyce jest to klasyczny łańcuch cyfryzacji sygnału analogowego: najpierw ogranicza się pasmo (żeby zmniejszyć ryzyko aliasingu), potem pobiera próbki w czasie, następnie zaokrągla wartości do skończonego zbioru poziomów (kwantyzacja), a na końcu przypisuje im słowa binarne (kodowanie).
Odpowiedź "PCM (ang. Pulse Code Modulation)" pasuje, ponieważ PCM z definicji wykorzystuje próbki sygnału i zapisuje je kodem (najczęściej binarnym). W telekomunikacji takie podejście spotyka się m.in. w cyfrowej transmisji mowy, gdzie jakość zależy od częstotliwości próbkowania oraz liczby poziomów kwantyzacji.
Odpowiedź "FSK (ang. Frequency Shift Keying)" jest nieadekwatna, bo FSK polega na przełączaniu częstotliwości fali nośnej pomiędzy stanami odpowiadającymi symbolom (np. bitom). Nie opisuje ona etapów próbkowania i kwantyzacji sygnału analogowego.
Odpowiedź "ASK (ang. Amplitude Shift Keying)" również dotyczy kluczowania, czyli skokowej zmiany amplitudy nośnej w zależności od transmitowanego symbolu. To inny mechanizm niż zamiana przebiegu analogowego na ciąg próbek i kodów.
Odpowiedź "PAM (ang. Pulse Amplitude Modulation)" odnosi się do modulacji impulsowej amplitudy, w której amplituda impulsów jest proporcjonalna do sygnału informacyjnego. Samo PAM może być etapem pośrednim w torze, ale bez kwantyzacji i kodowania nie stanowi PCM. Kluczowy wyróżnik PCM to właśnie przejście od wartości analogowych do dyskretnych poziomów i dalej do zapisu kodowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się "kwantowanie" i "kodowanie", zwykle oznacza to proces cyfryzacji (PCM), a nie kluczowanie nośnej (ASK/FSK) ani czysto analogową modulację impulsową.
