Przy rozdzielaniu ładunku na kilka samochodów ciężarowych o różnej ładowności kluczowe jest najpierw spełnienie ograniczeń fizycznych i technicznych przewozu. Dlatego odpowiedź "Rozmiar ładunku" jest właściwa: to rozmiar rozumiany logistycznie jako parametry ładunku (najczęściej masa, objętość oraz gabaryty i sposób jednostkowania) decyduje, ile towaru można przypisać do każdego pojazdu.
W praktyce decyzja alokacyjna zaczyna się od pytań: czy ładunek w ogóle mieści się w przestrzeni ładunkowej, czy nie przekracza dopuszczalnych limitów oraz jak rozmieścić go stabilnie i bezpiecznie. Dopiero po zapewnieniu, że ładunek można przewieźć danym pojazdem, rozważa się kryteria ekonomiczne i eksploatacyjne.
- "Zużycie paliwa samochodów" – to ważny czynnik kosztowy, ale nie rozwiązuje podstawowego problemu alokacji: jeśli ładunek jest zbyt duży/ciężki, nie da się go przypisać do pojazdu niezależnie od spalania. Spalanie częściej wpływa na wybór trasy lub taboru, a nie na sam "podział" konkretnej partii towaru.
- "Wiek samochodów" – wiek może korelować z niezawodnością czy dostępnością, lecz sam w sobie nie jest bezpośrednim kryterium tego, ile ładunku można umieścić w pojeździe. To kryterium bywa używane pomocniczo (np. polityka floty), ale nie jest pierwszym przydziałem ładunku.
- "Koszty eksploatacji samochodów" – podobnie jak paliwo, jest to czynnik ekonomiczny. Może wpływać na to, które pojazdy lepiej wysłać w trasę, lecz podział ładunku musi przede wszystkim uwzględnić parametry ładunku i możliwości przewozowe pojazdów.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o rozdział ładunku między pojazdy szukaj najpierw kryterium "warunku koniecznego" (czyli tego, bez którego przewóz jest niemożliwy). Zwykle będzie to dopasowanie ładunku do ładowności i przestrzeni ładunkowej, a dopiero potem kryteria kosztowe.
