Pytanie dotyczy rozpoznania usługi bankowej, w której instytucja finansowa przejmuje ryzyko niewypłacalności kontrahenta w transakcjach międzynarodowych. Taką cechę najbardziej typowo przypisuje się forfaitingowi.
Forfaiting to wykup wierzytelności (najczęściej związanych z eksportem) przez bank lub wyspecjalizowaną instytucję finansową. W praktyce kluczowe jest to, że po sprzedaży wierzytelności eksporter otrzymuje środki, a ryzyko braku zapłaty przez dłużnika (importera) przechodzi na instytucję finansującą. W treści pytania dokładnie opisano ten mechanizm: przejęcie ryzyka niewypłacalności w obrocie międzynarodowym. Z tabeli wynika, że z forfaitingu skorzystała Firma B — i to jest poprawna odpowiedź.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Firma A (faktoring) — faktoring również wiąże się z finansowaniem należności, ale typowo dotyczy bieżących, częściej krótkoterminowych rozrachunków i zarządzania należnościami. W zależności od rodzaju faktoringu ryzyko niewypłacalności może pozostać po stronie faktoranta (np. faktoring z regresem). Sam opis w pytaniu akcentuje przejęcie ryzyka w transakcjach międzynarodowych, co w tym ujęciu pasuje lepiej do forfaitingu.
- Firma C (gwarancja bankowa) — gwarancja bankowa to zobowiązanie banku do zapłaty określonej kwoty beneficjentowi, jeżeli zleceniodawca nie wywiąże się z umowy. To instrument zabezpieczający wykonanie zobowiązania, a nie klasyczny wykup wierzytelności i przejęcie ryzyka niewypłacalności w modelu sprzedaży należności.
- Żadna z firm — jest nieprawidłowe, ponieważ w tabeli wskazano firmę korzystającą z forfaitingu, a opis w pytaniu odpowiada właśnie tej usłudze.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się handel zagraniczny, eksport oraz "przejęcie ryzyka niewypłacalności" po wykupie należności, najczęściej chodzi o forfaiting. Jeśli nacisk jest na bieżącą obsługę należności i finansowanie sprzedaży krajowej — częściej będzie to faktoring.
