W zadaniu podano łączny koszt działalności pomocniczej: 100 000 zł. Następnie wskazano, jak rozchodzą się wytworzone komponenty:
- 80% komponentów jest przekazywane do własnego działu produkcji (na potrzeby wytworzenia głównych produktów),
- 20% komponentów jest sprzedawane na zewnątrz.
Jeżeli pytanie brzmi: jakie koszty powinny być przypisane do kosztów produkcji głównych produktów, to logicznie należy ująć tylko tę część kosztów działalności pomocniczej, która dotyczy komponentów zużytych do produkcji wewnętrznej. Najprostszym kluczem podziałowym jest tu udział ilościowy/wartościowy komponentów kierowanych do produkcji, czyli 80%.
Obliczenie:
100 000 zł × 80% = 100 000 zł × 0,80 = 80 000 zł.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "100 000 zł" pomija fakt, że część komponentów (20%) jest sprzedawana na zewnątrz, więc część kosztów powinna obciążyć wynik/rozliczenie sprzedaży zewnętrznej, a nie koszt wytworzenia produktów głównych.
- "20 000 zł" odpowiadałoby części kosztów przypadającej na sprzedaż zewnętrzną (20% z 100 000 zł), a nie na produkcję główną.
- "120 000 zł" nie wynika z danych zadania; przekracza łączny koszt 100 000 zł, więc oznaczałoby doliczenie nieistniejących kosztów.
W praktyce rachunkowości zarządczej taka alokacja kosztów pomaga ustalić koszt wytworzenia produktów głównych oraz oddzielić koszty związane ze sprzedażą na zewnątrz od kosztów produkcji wewnętrznej.
