Pojęcie kanonu wzorcowego w projektowaniu fryzur oznacza formę uznawaną za punkt odniesienia: jest ona "modelowa", uporządkowana i pozwala budować kolejne warianty (modyfikacje długości, tekstury, linii czy objętości) bez utraty kontroli nad kształtem. Taka baza wyjściowa najczęściej wiąże się z zasadami harmonii i proporcji, czyli z podejściem typowym dla stylu klasycznego.
Odpowiedź "klasyczny." pasuje, bo styl klasyczny w fryzjerstwie jest kojarzony z formami ponadczasowymi, poprawnymi konstrukcyjnie i powtarzalnymi. To właśnie z takich form najłatwiej tworzyć różnorodne fryzury: zarówno codzienne, jak i okolicznościowe, przez stopniowe modyfikowanie elementów projektu.
- "sportowy." jest nieadekwatny, ponieważ opisuje raczej charakter użytkowy i wygodę (prostota, praktyczność), a nie ideę kanonu wzorcowego jako modelu odniesienia do projektowania wielu form.
- "romantyczny." odnosi się zwykle do miękkości linii, lekkości, fal, delikatności i nastroju. To może być kierunek stylistyczny fryzury, ale nie jest typowym określeniem "bazy kanonicznej" dla konstrukcji form.
- "awangardowy." akcentuje eksperyment, łamanie zasad i niestandardowe proporcje. Z definicji nie jest to kanon wzorcowy, bo awangarda bazuje na odchodzeniu od wzorca, a nie na traktowaniu go jako punktu startowego.
W praktyce salonowej znajomość tego rozróżnienia pomaga w konsultacji z klientem: jeśli klient oczekuje fryzury "ponadczasowej" lub "bazowej", właściwe będzie myślenie kategorią klasyki. Dopiero na tej podstawie dobiera się elementy nadające charakter (np. romantyczne wykończenie falą lub awangardowy detal), nie myląc stylu bazowego z efektem końcowym.
