W projektach przeznaczonych do druku najpierw ocenia się, czy materiał ma odpowiednią rozdzielczość. Dla wysokiej jakości druku (np. ulotki, katalogi, plakaty) typową wartością jest 300 dpi. W tabeli warunek ten spełniają dwa formaty: JPEG i PNG, natomiast GIF ma parametry typowe dla zastosowań ekranowych (72 dpi) i ograniczenia kolorystyczne.
Pytanie doprecyzowuje jednak, że projekt zawiera zdjęcie. Dla fotografii najlepszym, powszechnie stosowanym wyborem jest JPEG, ponieważ:
- jest zoptymalizowany pod obrazy z dużą liczbą przejść tonalnych i gradientów (typowych dla zdjęć),
- stosuje kompresję stratną, która przy rozsądnych ustawieniach jakości daje niewielkie pliki bez widocznej utraty jakości w druku,
- ułatwia przesyłanie materiałów do drukarni i archiwizację dzięki mniejszemu rozmiarowi.
Odpowiedź "PNG" jest częstym wyborem intuicyjnym, bo format jest bezstratny, ale w przypadku zdjęć zwykle prowadzi do niepotrzebnie dużych plików bez proporcjonalnej korzyści jakościowej. PNG jest szczególnie użyteczny, gdy ważna jest przezroczystość (kanał alfa) lub maksymalna ostrość krawędzi w grafice z tekstem i logotypami.
Odpowiedź "GIF" jest niepoprawna, bo GIF ma ograniczenie do 256 kolorów i w praktyce służy głównie do prostych grafik webowych/animacji; przy 72 dpi nie spełnia standardu przygotowania do druku wysokiej jakości. Odpowiedź "Wszystkie są odpowiednie" też jest błędna, ponieważ GIF z tabeli nie spełnia wymagań jakościowych do druku, a dodatkowo dobór formatu zależy od rodzaju treści (tu: fotografia).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze łącz dwa kryteria: dpi (czyli szczegółowość w druku) oraz typ treści (zdjęcie vs grafika z ostrymi krawędziami). Sam rozmiar pliku nie powinien być jedynym argumentem.
