W doborze systemu formowania czereśni kluczowe jest powiązanie siły wzrostu podkładki z tym, jak łatwo (lub trudno) będzie utrzymać drzewo w zadanym kształcie i rozmiarze. Podkładka silnie rosnąca nadaje drzewu duży wigor: szybkie przyrosty, tendencję do budowania silnych pędów i większej korony. W takich warunkach praktycznie uzasadnione są formy koron mniej "wymuszające" i bliższe naturalnemu pokrojowi.
Dlatego odpowiedź "prawie naturalną" jest właściwa: taka korona lepiej "znosi" większą siłę wzrostu, a jej utrzymanie zwykle wymaga mniejszych nakładów na stałe podpory i bardzo intensywne, częste cięcie korygujące. Jest to podejście spójne z logiką sadownictwa: im silniejszy wzrost, tym trudniej utrzymać bardzo wąskie, małe lub płaskie formy.
Pozostałe propozycje są typowe dla prowadzenia bardziej intensywnego:
- "wrzecionową" – kojarzy się z formami intensywnymi, gdzie dąży się do ograniczania wielkości drzewa i uzyskania wąskiej korony; przy silnym wzroście utrzymanie wrzeciona bywa trudniejsze i bardziej pracochłonne.
- "szpalerową" – forma płaska, zwykle wymagająca rusztowań/podpór oraz konsekwentnego prowadzenia pędów; silny wigor utrudnia zachowanie płaszczyzny i kontroli rozmiaru.
- "superwrzecionową" – system bardzo intensywny, zwykle łączony z ograniczaniem wzrostu (m.in. przez dobór słabszej podkładki) i bardzo gęstą rozstawą; przy podkładce silnej to rozwiązanie jest szczególnie nieintuicyjne i trudne w praktycznym utrzymaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się informacja o silnej podkładce, szukaj odpowiedzi sugerującej formę bardziej naturalną lub mniej intensywną. Gdy mowa o podkładkach słabiej rosnących i dużej intensyfikacji, częściej pasują wrzeciona, superwrzeciona lub prowadzenie przy podporach.
