W Incoterms 2010 reguły dzielą się m.in. na takie, które można stosować w dowolnej gałęzi transportu, oraz na reguły przeznaczone wyłącznie dla transportu morskiego i śródlądowego. Do tej drugiej grupy należą właśnie: FAS, FOB, CFR i CIF.
Ich konstrukcja wynika z tego, że opisują dostawę i przejście ryzyka w realiach przewozu statkiem i operacji portowych. W praktyce pojawiają się tu pojęcia portu załadunku/wyładunku oraz moment związany z załadunkiem na statek (np. "na burcie statku" w klasycznej interpretacji FOB). To są elementy typowe dla transportu wodnego, a nie dla przewozu drogowego, kolejowego czy lotniczego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "szynowego" – transport kolejowy nie operuje kategoriami portu i załadunku na statek; dla takich przewozów stosuje się reguły przeznaczone dla wszystkich gałęzi (w zależności od uzgodnień stron).
- "drogowego" – w transporcie samochodowym typowe są punkty odbioru/dostawy, terminale, magazyny; reguły morskie (FAS/FOB/CFR/CIF) mogą wprowadzać błąd co do miejsca i momentu przejścia ryzyka.
- "powietrznego" – w przewozie lotniczym nie ma "burty statku" ani portowych relacji załadunku na statek; użycie morskich reguł w lotnictwie jest klasyczną pomyłką egzaminacyjną.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w regule lub jej logice pojawia się port i statek, to w Incoterms 2010 zwykle sygnał, że chodzi o reguły tylko dla transportu wodnego. Jeżeli przewóz jest multimodalny albo nie jest morski, wówczas co do zasady wybiera się reguły "uniwersalne" (dla wszystkich gałęzi), aby uniknąć niezgodności między dokumentami handlowymi i rzeczywistym łańcuchem dostaw.
