W druku fleksograficznym kluczowe jest dopasowanie charakteru formy drukowej do podłoża. Tektura falista nie jest idealnie gładka: ma lokalne nierówności, a ponadto łatwo ulega sprasowaniu. Z tego powodu w praktyce dąży się do tego, aby forma mogła w pewnym zakresie "pracować" w kontakcie z podłożem.
Odpowiedź "z fotopolimeru miękkiego" jest właściwa, ponieważ miękka (bardziej ściśliwa) forma fotopolimerowa ułatwia uzyskanie równomiernego docisku w strefie druku i pomaga przenosić farbę na szczyty nierówności bez nadmiernego zgniatania tektury.
- "z fotopolimeru twardego" – twardsze formy mogą być stosowane w określonych zastosowaniach, ale na nierównym podłożu zwiększają ryzyko nierównomiernego krycia (brak kontaktu w zagłębieniach) albo konieczności podnoszenia docisku, co sprzyja deformacji tektury.
- "z blachy tytanowej" – metalowa blacha jest typowa raczej dla innych technik lub elementów konstrukcyjnych, a nie jako standardowa, elastyczna forma wypukła do fleksografii na tekturze falistej.
- "z blachy stalowej" – podobnie jak wyżej: stalowa forma nie zapewnia elastyczności charakterystycznej dla fleksografii, szczególnie przy wymagających podłożach opakowaniowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się fleksografia i podłoże "trudne" (nierówne, podatne na odkształcenie), kojarz to z potrzebą elastyczniejszej formy i kontroli docisku, aby zminimalizować zgniot i poprawić równomierność zadruku.
