Fosfor biały to odmiana alotropowa fosforu o wysokiej reaktywności. W praktyce laboratoryjnej jest traktowany jako substancja stwarzająca szczególne zagrożenie pożarowe, ponieważ może zapalać się podczas kontaktu z powietrzem (utlenianie przebiega bardzo łatwo, a wydzielane ciepło sprzyja zapłonowi).
Z tego powodu właściwą zasadą magazynowania jest izolowanie fosforu białego od tlenu. Najbardziej typowym i zalecanym sposobem jest przechowywanie w wodzie (pod warstwą wody), która tworzy barierę ograniczającą dostęp powietrza do powierzchni substancji. Taki sposób przechowywania jest też powszechnie podawany w opisach bezpieczeństwa oraz kartach charakterystyki.
Odpowiedzi "w nafcie", "w benzenie" i "w benzynie" są nieprawidłowe z punktu widzenia bezpieczeństwa: są to ciecze organiczne, które same są łatwopalne (a benzen dodatkowo jest toksyczny). W warunkach pożaru lub niewłaściwej manipulacji zwiększają ryzyko powstania niebezpiecznej mieszaniny palnej. Co więcej, w laboratorium technika analityka kluczowe jest kierowanie się zaleceniami z SDS i zasadą minimalizacji ryzyka: wybiera się medium, które skutecznie odcina tlen i nie dokłada dodatkowego zagrożenia pożarowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się substancja samozapalna lub silnie reaktywna z powietrzem, szukaj odpowiedzi typu "pod wodą" albo "w atmosferze obojętnej" (w zależności od substancji). Dla fosforu białego klasycznym rozwiązaniem jest właśnie przechowywanie pod wodą.
