Kompozycja obramowanie (framing) polega na wykorzystaniu elementów znajdujących się w kadrze jako naturalnej "ramy" dla głównego tematu zdjęcia. Taka rama może być utworzona przez architekturę (np. wnękę, okno, bramę), roślinność (gałęzie, liście) albo inne obiekty na pierwszym planie. Efekt jest praktyczny: wzrok widza jest prowadzony do środka kadru, a temat staje się wyraźniej wyodrębniony z tła. Obramowanie często wzmacnia też wrażenie głębi, bo pojawia się plan pierwszy (rama), plan środkowy (temat) i tło.
Odpowiedź "przekątna" byłaby właściwa wtedy, gdy kompozycję organizuje dominująca, wyraźna linia ukośna (np. schody, droga, cień) prowadząca wzrok po skosie przez kadr. Sama obecność skośnych krawędzi nie wystarcza, jeśli najważniejszą rolą jest "oprawienie" tematu.
Odpowiedź "symetria" dotyczy sytuacji, w której kadr opiera się na lustrzanym układzie elementów względem osi (pionowej lub poziomej) albo na wyraźnym, centralnym zrównoważeniu. Jeśli obraz nie jest zbudowany na powtarzalności i równości stron, to nie jest to symetria jako główna zasada.
Odpowiedź "linia horyzontu" opisuje kompozycję, w której kluczowe jest położenie horyzontu (np. reguła trójpodziału, celowe obniżenie/podniesienie linii). Nie każda fotografia z widocznym horyzontem jest "kompozycją linii horyzontu" – musi on wyraźnie porządkować kadr i być istotnym środkiem wyrazu.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj, czy wokół tematu powstaje "okno"/"brama" z elementów pierwszego planu. Jeśli tak, to najczęściej chodzi o obramowanie.
